Veel CAO-onderhandelingen worden gevoerd in een sfeer van acties. De schoonmakers voorop. Vuilnismannen en parkeerwachters lijken hen te volgen. Met de economische crisis als alibi wijzen werkgevers steevast een redelijke loonsverhoging van de hand. Tegelijkertijd willen ze verslechteringen in CAO’s doorvoeren op het gebied van werktijden en vergoedingen. Dat is niet wat is afgesproken in het Sociaal Akkoord van 2009!

Helaas vormt de ANKO hierop geen uitzondering. De voorstellen van de werkgevers voor de nieuwe CAO staan bol van verslechteringen, terwijl een voorstelvoor loonsverhoging, laat staan koopkrachtbehoud, ten ene male ontbreekt. Tegelijkertijd zeggen ze werknemers langer voor het kappersvak te willen behouden. En voor hen een aantrekkelijke werkgever te willen zijn. Dat gaat natuurlijk niet samen. Woorden en daden liggen bij de werkgevers ver uit elkaar.

Werknemers in de kappersbranche zijn van huis uit geen actievoerders. Zij voelen zich betrokken bij hun werk en bij hun klanten. Werkgevers kunnen daarvan profiteren. Werknemers die met plezier werken leveren volgens onderzoek een hogere productiviteit. En dat is toch wat werkgevers willen? Maar dan moeten zij wel bereid zijn in werknemers te investeren. In een goede opleiding, passende beloning, gezonde arbeidsomstandigheden en zeggenschap over werktijden. Dan blijft het leuk in de kappersbranche en in de bedrijven.

Marga Patijn

voorzitter FNV MOOI